Luchtschip D-Day plus 17

De kerk loopt leeg. De vitrines staan er verlaten bij met vuile vingers op het glas, waar bezoekers mekaar zaken hebben aangewezen. Tafels worden opgeplooid en opgeborgen, doeken opgevouwen en pater Raymond begint stilaan weer zijn kerkmuseum te formatteren. Het vliegtuig staat er eenzaam, alsof het treurt, de kleine modellen in zijn zog.

Morgen komen Geert en Pol met hun team hun troetelkind terug ophalen om het na een lange reis over verschillende locaties en landen terug thuis te brengen. Maar eerst komt er nog een bezoeker. Ian McDougall, Reggies achterneef, ging vandaag zijn echtgenote Kate in Brussel halen. Ze is genezen van haar longontsteking en ontslagen uit het ziekenhuis. Ze vindt het zo spijtig dat ze noch de tentoonstelling zag, noch de herdenkingsdag meemaakte en ze was er zo speciaal voor uit Australië gekomen. Haar wens is om toch nog iets mee te pikken en het vliegtuig te zien voor het vertrekt. Dus ... Kate we verwachten jou.

Luchtschip D-Day plus 16

Maandag 8u45 het vierde leerjaar van De Krekel komt in extremis nog langs voor een geleid bezoek. Vijfenveertig geïnteresseerde leerlingen sluiten een periode af. De jonge mensen luisteren met open mond, stellen vragen en zoeken de vliegtuigen van Warneford. Om 9u45 vertrekken ze babbelend en napratend over wat ze gezien hebben. Het vliegtuig is op hun netvlies ingebrand en de grootte van de zeppelin zullen ze waarschijnlijk nooit kunnen vatten. Wij ook niet ... Het doek valt over een fantastisch project en met gemengde gevoelens beginnen we aan de afbouw. 't Is mooi geweest.

De één na de andere bruikleengever komt aan, de werkploeg gaat als een wervelwind door de tentoonstelling om verlichting weg te nemen en panelen te ontmantelen. Er wordt hard gewerkt, maar ook veel gebabbeld vooral tussen de bruikleengevers, er worden gegevens uitgewisseld. Er komt nog een late bezoeker vragen of hij toch nog eens naar het vliegtuig mag kijken.

's Middags lijkt de kerk meer op een slagveld dan op een tentoonstelling. In de namiddag zijn we maar met een paar mensen om de restanten in te pakken, om de spots terug naar de stad te voeren, om de vlaggen terug te bezorgen aan onze sponsor VDK, om van alles op te ruimen.

Het mooiste cadeau kwam die dag van Danny Vanseveren. Danny kwam me zijn exemplaar van ons boek overhandigen, waarin hij alle Engelse en Duitse familieleden had laten signeren. Danny, het was jouw idee, het was jou boek, dat unieke exemplaar is dan ook van jou. Danny vond van niet, hij hield voet bij stuk en vond dat ik het meer dan verdiend had. Ik kreeg de tranen in de ogen, maar Danny waarschuwde 'Niet bleiten man, ge gaat er plekken op maken ...'. Dankjewel van ganser harte Danny, het is één van de mooiste geschenken die ik ooit kreeg. Ik beloof het je ik zal het koesteren. Hoe een bruikleengever een vriend kan worden. Eigenlijk zijn alle medewerkers door dit project dichter bij elkaar gekomen, zijn ze vrienden geworden.

En ik heb uitnodigingen voor Australië, Ierland, Groot-Brittannië en Duitsland op zak. Of het er ooit zal van komen zal de toekomst moeten uitwijzen.

D-Day plus 15 - DE HERDENKINGSDAG

Of moeten we het onze tweede D-Day noemen. De genodigden voor de busrit moesten die zondag vroeg uit de veren om stipt om 9u op de parking achter de Sint-Bavokerk van Gontrode te zijn. Ruim op tijd kwamen we op onze eerste inhuldigingsplaats aan de kerk van Vinderhoute aan.

Paul Oyen in Rijkswachtuniform anno WO I was deze dag ceremoniemeester van dienst, een taak die hij de ganse dag plichtsgetrouw vervulde. Gelukkig dat we hem als expert hadden om de officiële momenten met zijn ervaring in goede banen te leiden.

Trompetters Daniël Everaert en Kris Burggraeve openden op hun Thebaanse trompetten. Indrukwekkend! Iedereen was onmiddellijk bij de les. Ikzelf gaf het belang van Lovendegem-Vinderhoute in het Nederlands en Engels weer, waarna Noël Fack ons vergastte op een oorlogslied. Schepen van cultuur Gerrit Van Brabandt schetste het gevaar van de zeppelins en het gevolg van de daad van Warneford. Burgemeester De Wispelaere onthulde de gedenkplaat, waarna de trompetters 'The Last Post' ten hore gaven. Gert Rücker, kleinzoon van zeppelinbemanningslid Carl Gottlob Claus en Nadine Lenssens legden bloemen neer. De trompetisten sloten het eerste gedeelte af.

Tot onze aangename verrassing was het VRT-journaal aanwezig. Wie had durven dromen dat we met deze herdenkingsdag het regionale zouden overstijgen! Dankjewel VRT. Wie de nieuwsuitzending miste kan ze via de VRT-website nog steeds bekijken via deze link:
http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/videozone/programmas/journaal/2.39297?video=1.2361260

Bedankt aan fotograaf Jos Wittezaele van de Koninklijke fotokring Lux Nova voor zijn reportage.

Van Vinderhoute ging het naar de Gentse Westerbegraafplaats waar we het gigantische zeppelinmonument opzochten. We volgenden hetzelfde stramien met trompetmuziek, verhaal en een lied van Noël Fack. Schepen Tom Balthazar, die zijn zieke collega Sofie Bracke, verving nam het woord en onthulde nadien het plakket.

Marc Van Der Haegen, familie van de zeppelincommandant Otto Van Der Haegen, Gert Rücker, kleinzoon van zeppelinbemanningslid Carl Gottlob Claus en Nadine Lenssens, Royal British Legion legden bloemen neer. Nadien nam Marc Van Der Haegen het woord om de zes andere verongelukte bemanningsleden bij de hulde te betrekken.

De groepsfoto vlnr: Nick Tulloch, Rita Scheirlinck (familie van Otto), Piet Dhanens, Marc Van Der Haegen, Brigitte Rücker, Frederik Vanderstraeten, dochter van Joan, Ian McDougall, Gert Rücker, Richard Naesmyth, Alastair Kinross (beide familieleden van Reggie uit UK), Joan White, dochter van Nick en Daniël Tulloch.


De bus bracht ons daarna naar het begijnhof waar de voorzitter van de raad van bestuur, Lieven Decaluwe, even was weggelopen van het 'Open Hof' om ons te verwelkomen. Na het afwerken van de ondertussen klassiek aan het worden onderdelen nam Lieven Decaluwe het woord waarna hij het plakket onthulde. Symbolisch legde de 5-jarige Daniël Tulloch hier de bloemen neer om het eerste burgerslachtoffer van de zeppelin, de 9-jarige Odile Maes, te herdenken.

 

De kleine Daniël Tulloch vertrouwt het hier blijkbaar niet helemaal!

Danny Vanseveren laat zijn exemplaar van het boek 'Luchtschip ontploft boven Gent' tekenen door alle aanwezige familieleden van Warneford en de Duitse bemanning.

Waarom had ik daar verdorie ook niet aan gedacht.

Dit wordt een uniek exemplaar, eentje om jaloers op te zijn!

 

 

 

 

Na de lunch bleef er nog tijd over om de tentoonstelling en het begijnhof te bezoeken. Iets wat onze buitenlandse gasten met beide handen aannamen. Je trof hun aan op ontdekkingstocht op de tentoonstelling, in gesprek met elkaar of met ons. Zij waren één en al bewondering en verwondering voor wat we hier over een stukje van hun familiefeest hadden samengebracht.

 

 



Na de middag stond de inhuldiging van het plakket aan de Warnefordstraat op het programma. AVS nam daar de reportage over van VRT. Totaal onverwacht blijven we op deze manier de ganse dag in de mediabelangstelling.

Tony Oyen nam het als trompetter voor de namiddag over van zijn gewaardeerde collega's met de Thebaanse trompetten. Frederik zette zijn verhaal verder met de volgende episode, waarna Noël Fack een zeppelinlied ten berde bracht. Ian McDougall nam als Vietnamveteraan het woord in naam familie Warneford en huldigde het plakket in, waarna Joan White, de nicht van Warneford samen met de heer Daniël Decock, ereconsul voor West- en Oost-Vlaanderen en Nadine Lenssens, Royal British Legion de bloemen neerlegden. Trompetmuziek rondde dit deel af. Met dank aan de vaandeldragers voor hun aanwezigheid.

Als afsluiter van onze inbreng trokken we naar het Dienstencentrum van Sint-Amandsberg waar we een nieuw monumentje plaatsten gemaakt door de leerlingen van het PTI in Kortrijk. Dat werd door schepen Tom Balthazar onthuld na trompetmuziek van Tony Oyen, het laatste deel van het verhaal en een lied van Noël Fack. Volgens Het Laatste Nieuws liet de schepen een kwartier op zich wachten. Doordat we met het kabinet van de schepen hadden afgesproken om de onthulling pas om 15 uur te doen ipv 14u45, omdat we vreesden in tijdnood te geraken en we uiteindelijk toch op schema bleven, moesten we inderdaad een kwartiertje wachten. We werden het slachtoffer van onze eigen voorzichtigheid. Tony Oyen en Noël Fack vulden het gaatje vakkundig op. Waarvoor dank.

We sloten dit onderdeel af met een bezoek en een hulde aan de gedenkplaat voor Warneford aan het klooster van de Visitatie. Een uniek moment voor de families.

De dag eindigde op de site van Gontrode, waar het gemeentebestuur van Melle een oriëntatietafel installeerde op de bunker aan het oude vliegplein. Mevrouw Briers, echtgenote van de gouverneur onthulde de tafel waarvan zij het meterschap had aanvaard.

Luchtschip D-Day plus 14

Zaterdag, de voorlaatste dag van de tentoonstelling. Alweer stonden om 9u45 bezoekers vol ongeduld te wachten tot de deuren zouden opgaan. Dat is nu reeds alle dagen dat we open waren zo. Op zondag lukte het ons nooit om te sluiten tussen 12 en 2. We moesten om beurt gaan eten om niemand teleur te stellen. En sluiten om 18 uur vergeet het, het werd meestal ruim na 19 uur. Wie had zo'n belangstelling kunnen verwachten? Wij zeker niet ...

Stel je voor dat je 's middags snel voor een hapje thuiskomt en daar zit een afstammeling van Warneford op je te wachten. Dat is toch de bekroning van het ganse project. Ian had me gevonden. Hij logeert in de B&B recht over mijn deur. Hij bleef een hapje meeëten, maar zat te popelen om mee te gaan naar de tentoonstelling. Uren heeft hij er rond gelopen, alles heeft hij tot in het detail gefotografeerd. Omdat ik een rondleiding moest geven kreeg hij van onze pater Raymond de nodige uitleg.

Zaterdagnamiddag was er een rondleiding voor het Davidsfonds van Wondelgem. Een begeesterde groep die mijn doen en laten rond de zeppelin reeds een paar jaar volgt sedert ik daar voor een volle zaal voor hen op de 'Nacht van de Geschiedenis' het verhaal tot in detail voorschotelde. Voorzitster Nadine Lenssens liet me niet meer los. Gelukkig maar, want haar contacten zorgden voor de British Connection, zodat Deputy Ambaasador Katrina Johnson op de opening aanwezig was, zodat het Royal British Legion regelmatig op de tentoonstelling aanwezig was, dat Ere-Consul voor West- en Oost-Vlaanderen een deel van de herdenkingsdag bijwoonde en dat zijzelf het Britisl Legion vertegenwoordigde op deze dag en op de diverse plaatsen ook een poppy-krans neerlegde. Dankjewel Nadine.

Zaterdagavond was het de beurt aan ruim 50 concertgangers voor het Warnefordconcert om de verkorte rondleiding mee te maken. Het moest hier inderdaad op 45 minuten omdat het concert stipt moest kunnen starten. Tussen de fantastische gitaarmuziek van Jan Depreter en de cellogeluiden van Wouter Vercruysse bracht Sylvie Marie een zeer gesmaakte Warnefordmonoloog. Het geheel werd door ons ondersteund met beeldmateriaal om af te sluiten met de begrafenisfilm van Warneford, die deze keer door Jan en Wouter muzikaal werd begeleid. Een fantastische muzikale avond georganiseerd door Lutherie Decorte in de persoon van Kurt Decorte. Proficiat aan de muzikanten, de woordkunstenares en de organisator.

Op het concert waren reeds een aantal familieleden van Reginald Warneford aanwezig. Joan, zijn nicht (de dochter van zijn zus Gladys) met haar zoon Nick, kleinzoon Daniël, schoondochter en dochter (Australië) kwamen over uit Ierland. Ian McDougall (Australië) was er ook en tot zijn spijt lag zijn echtgenote Kate in een Brussels ziekenhuis met een longontsteking. Zij was zo teleurgesteld dat ze alles zou moeten missen. Wij wensen Kate langs deze weg sterkte en een spoedig herstel toe.

 

Joan White (92) nicht van Warneford (Ierland)

 

Ian McDougall, achterneef van Warneford (Australië)

Nick Tulloch (Ierland) en zijn zus (Australië), achterneef en achternicht van Reggie

en kinderen van Joan.

 

De echtgenote van Nick met hun zoontje Daniël (5)

Luchtschip - D-Day plus 13

Het was de laatste dagen echt hectisch. Elke minuut ging op de tentoonstelling en in de voorbereiding van de herdenkingsdag.

Vrijdagavond kwam KWB-Sint-Amandsberg op bezoek. Opnieuw een reeks zeer geïnteresseerde mensen, die alles over het gebeuren wilden weten. Nadien werd er nog druk gekaart onder elkaar en met de gids.

Wat bleek nu ook, dat één van de deelnemers een leerkracht was die nog graag vlug een afspraak wilde maken voor een bezoek met zijn klas volgende week. Toen ik hem vertelde dat we maandag om 9 uur aan de afbouw zouden beginnen was de teleurstelling van zijn gezicht af te lezen. Hij dacht dat we nog een week open waren. Wat jammer nu toch! We konden het niet over ons hart krijgen en beloofden hem met de afbouwwerkzaamheden te wachten tot 10 uur, op voorwaarde dat hij met zijn leerlingen maandag zo snel mogelijk op de tentoonstelling zou zijn. Afspraak werd gemaakt voor maandag 8u45.

We kregen inderdaad de opmerking waarom de tentoonstelling zou kort was. Drie weekends en twee weken is voor de bezoeker wel kort, maar voor het ganse team dat erachter zit is het een zeer zware periode, die voor velen reeds startte op 4 mei. Het wordt langzaam maar zeker zwaar. Het waren de deugddoende commentaren van de bezoekers die ons op de been hielden. En trouwens op 13 juni opent in de kerk de Leo Baekeland Fototentoonstelling 2015, zodat we zeker niet konden verlengen. Vroeger kon ook niet want toen zat het vliegtuig in Highworth (GB), de thuisstad van Warneford voor een soortgelijke herdenking. Dus aan alle mooie liedjes komt een eind ...

Luchtschip D-Day plus 12

Vandaag kwamen de senioren van Wibier op bezoek. Opnieuw een hele groep zeer geïnteresseerde mensen, die de tentoonstelling grondig bekeken en geduldig naar de beide gidsen luisterden en zelfs hier en daar nieuwsgierig waren na wat bijkomende uitleg. Na de uitleg werd er bij een drankje gezellig nagepraat.

's Avonds kwamen de leden van mijn fotoclub Lux Nova op bezoek, aangevuld met een aantal geïnteresseerden uit de Oost-Vlaamse Unie van Fotografie. Het is eens iets anders om je vrienden rond te leiden en hen eens een andere kant van je leefwereld te laten zien. Is er ook nog een ander leven naast fotografie. Een aantal van de aanwezige collega's zijn ondertussen kind aan huis op de tentoonstelling doordat ze er reeds fotoreportages van maakten en/of zelfs aan meewerkten. Zo is medelid Willy Lippens naast fotograaf ook een enorm gepassioneerd verzamelaar van medailles met een grondige kennis van deze materie. Hij vulde een vitrine met een stukje uit zijn verzameling. De kleinzoon van medelid Marcel Vens presenteert een schitterende audio-visuele productie over zijn overovergrootvader. Een productie die door zeer veel bezoekers aandachtig bekeken en gesmaakt wordt. Een gewaardeerde prestatie van een 17-jarige.

In Sint-Pietersstation werd op het mededelingenbord de aankondiging van onze tentoonstelling gestopt. Hopelijk komen de treinen nog op tijd voor de tentoonstelling.

Luchtschip D-Day plus 12

Het zal je maar overkomen ... Mijn vader (93 jaar) volgde de voorbereidingen voor de tentoonstelling zeer geïnteresseerd op de voet. Op 10 april sukkelde hij in een twee meter diepe put en moest door de brandweer ontzet worden. Gevolg een dijbeen fractuur, een operatie en een zware revalidatie in kortverblijf. Donderdag 21 mei belde hij al 's morgens vroeg op met de vraag of het vliegtuig goed was binnen geraakt in de kerk. Vorige week was hij al behoorlijk te been en ik vroeg hem of hij de tentoonstelling eens wilde zien. 'Moest dat kunnen was zijn antwoord!' Deze namiddag ben ik hem in het rusthuis gaan halen, samen met nog een bewoner die altijd in Sint-Amandsberg had gewoond. Pater Raymond stelde de kerk open voor dit privé-bezoek met een rondleiding voor twee. Ze genoten honderduit en keerden rond 16 uur terug naar het woonzorgcentrum in Oostakker. ''t Was de moeite waard' zei hij mij terug op zijn kamer en hij glunderde. En inderdaad het was voor mij ook de moeite waard geweest. Het deed deugd.

Een paar uur later waren we weer in de kerk. Deze keer voor een rondleiding voor de werkgroep 14-18 uit Destelbergen. Samen met Paul Oyen konden we de 51 bezoekers wegwijs maken in het verhaal van het luchtschip en hen inwijden in de uniformen uit WO I.

Nadien vertelde Geert Woussen, onder het goedkeurend oog van zijn collega Pol Lietaert, van naaldje tot draadje het verhaal van het vliegtuig. Fantastisch hoe Geert de toehoorders kon begeesteren met soms toch technische uitleg. Nadien werd er nog honderduit bij een goed glas nagekaart en werd het weer reppen om voor het sluiten het begijnhof uit te zijn.

We hebben vandaag de kaap van 1500 bezoekers overschreden.

Van de lezing van vandaag kunnen we jullie laten genieten van een beeldverslag van Jos Wittezaele van de Koninklijke Fotokring Lux Nova. Bedankt Jos.