Luchtschip D-Day plus 14

Zaterdag, de voorlaatste dag van de tentoonstelling. Alweer stonden om 9u45 bezoekers vol ongeduld te wachten tot de deuren zouden opgaan. Dat is nu reeds alle dagen dat we open waren zo. Op zondag lukte het ons nooit om te sluiten tussen 12 en 2. We moesten om beurt gaan eten om niemand teleur te stellen. En sluiten om 18 uur vergeet het, het werd meestal ruim na 19 uur. Wie had zo'n belangstelling kunnen verwachten? Wij zeker niet ...

Stel je voor dat je 's middags snel voor een hapje thuiskomt en daar zit een afstammeling van Warneford op je te wachten. Dat is toch de bekroning van het ganse project. Ian had me gevonden. Hij logeert in de B&B recht over mijn deur. Hij bleef een hapje meeëten, maar zat te popelen om mee te gaan naar de tentoonstelling. Uren heeft hij er rond gelopen, alles heeft hij tot in het detail gefotografeerd. Omdat ik een rondleiding moest geven kreeg hij van onze pater Raymond de nodige uitleg.

Zaterdagnamiddag was er een rondleiding voor het Davidsfonds van Wondelgem. Een begeesterde groep die mijn doen en laten rond de zeppelin reeds een paar jaar volgt sedert ik daar voor een volle zaal voor hen op de 'Nacht van de Geschiedenis' het verhaal tot in detail voorschotelde. Voorzitster Nadine Lenssens liet me niet meer los. Gelukkig maar, want haar contacten zorgden voor de British Connection, zodat Deputy Ambaasador Katrina Johnson op de opening aanwezig was, zodat het Royal British Legion regelmatig op de tentoonstelling aanwezig was, dat Ere-Consul voor West- en Oost-Vlaanderen een deel van de herdenkingsdag bijwoonde en dat zijzelf het Britisl Legion vertegenwoordigde op deze dag en op de diverse plaatsen ook een poppy-krans neerlegde. Dankjewel Nadine.

Zaterdagavond was het de beurt aan ruim 50 concertgangers voor het Warnefordconcert om de verkorte rondleiding mee te maken. Het moest hier inderdaad op 45 minuten omdat het concert stipt moest kunnen starten. Tussen de fantastische gitaarmuziek van Jan Depreter en de cellogeluiden van Wouter Vercruysse bracht Sylvie Marie een zeer gesmaakte Warnefordmonoloog. Het geheel werd door ons ondersteund met beeldmateriaal om af te sluiten met de begrafenisfilm van Warneford, die deze keer door Jan en Wouter muzikaal werd begeleid. Een fantastische muzikale avond georganiseerd door Lutherie Decorte in de persoon van Kurt Decorte. Proficiat aan de muzikanten, de woordkunstenares en de organisator.

Op het concert waren reeds een aantal familieleden van Reginald Warneford aanwezig. Joan, zijn nicht (de dochter van zijn zus Gladys) met haar zoon Nick, kleinzoon Daniël, schoondochter en dochter (Australië) kwamen over uit Ierland. Ian McDougall (Australië) was er ook en tot zijn spijt lag zijn echtgenote Kate in een Brussels ziekenhuis met een longontsteking. Zij was zo teleurgesteld dat ze alles zou moeten missen. Wij wensen Kate langs deze weg sterkte en een spoedig herstel toe.

 

Joan White (92) nicht van Warneford (Ierland)

 

Ian McDougall, achterneef van Warneford (Australië)

Nick Tulloch (Ierland) en zijn zus (Australië), achterneef en achternicht van Reggie

en kinderen van Joan.

 

De echtgenote van Nick met hun zoontje Daniël (5)

Luchtschip - D-Day plus 13

Het was de laatste dagen echt hectisch. Elke minuut ging op de tentoonstelling en in de voorbereiding van de herdenkingsdag.

Vrijdagavond kwam KWB-Sint-Amandsberg op bezoek. Opnieuw een reeks zeer geïnteresseerde mensen, die alles over het gebeuren wilden weten. Nadien werd er nog druk gekaart onder elkaar en met de gids.

Wat bleek nu ook, dat één van de deelnemers een leerkracht was die nog graag vlug een afspraak wilde maken voor een bezoek met zijn klas volgende week. Toen ik hem vertelde dat we maandag om 9 uur aan de afbouw zouden beginnen was de teleurstelling van zijn gezicht af te lezen. Hij dacht dat we nog een week open waren. Wat jammer nu toch! We konden het niet over ons hart krijgen en beloofden hem met de afbouwwerkzaamheden te wachten tot 10 uur, op voorwaarde dat hij met zijn leerlingen maandag zo snel mogelijk op de tentoonstelling zou zijn. Afspraak werd gemaakt voor maandag 8u45.

We kregen inderdaad de opmerking waarom de tentoonstelling zou kort was. Drie weekends en twee weken is voor de bezoeker wel kort, maar voor het ganse team dat erachter zit is het een zeer zware periode, die voor velen reeds startte op 4 mei. Het wordt langzaam maar zeker zwaar. Het waren de deugddoende commentaren van de bezoekers die ons op de been hielden. En trouwens op 13 juni opent in de kerk de Leo Baekeland Fototentoonstelling 2015, zodat we zeker niet konden verlengen. Vroeger kon ook niet want toen zat het vliegtuig in Highworth (GB), de thuisstad van Warneford voor een soortgelijke herdenking. Dus aan alle mooie liedjes komt een eind ...

Luchtschip D-Day plus 12

Vandaag kwamen de senioren van Wibier op bezoek. Opnieuw een hele groep zeer geïnteresseerde mensen, die de tentoonstelling grondig bekeken en geduldig naar de beide gidsen luisterden en zelfs hier en daar nieuwsgierig waren na wat bijkomende uitleg. Na de uitleg werd er bij een drankje gezellig nagepraat.

's Avonds kwamen de leden van mijn fotoclub Lux Nova op bezoek, aangevuld met een aantal geïnteresseerden uit de Oost-Vlaamse Unie van Fotografie. Het is eens iets anders om je vrienden rond te leiden en hen eens een andere kant van je leefwereld te laten zien. Is er ook nog een ander leven naast fotografie. Een aantal van de aanwezige collega's zijn ondertussen kind aan huis op de tentoonstelling doordat ze er reeds fotoreportages van maakten en/of zelfs aan meewerkten. Zo is medelid Willy Lippens naast fotograaf ook een enorm gepassioneerd verzamelaar van medailles met een grondige kennis van deze materie. Hij vulde een vitrine met een stukje uit zijn verzameling. De kleinzoon van medelid Marcel Vens presenteert een schitterende audio-visuele productie over zijn overovergrootvader. Een productie die door zeer veel bezoekers aandachtig bekeken en gesmaakt wordt. Een gewaardeerde prestatie van een 17-jarige.

In Sint-Pietersstation werd op het mededelingenbord de aankondiging van onze tentoonstelling gestopt. Hopelijk komen de treinen nog op tijd voor de tentoonstelling.

Luchtschip D-Day plus 12

Het zal je maar overkomen ... Mijn vader (93 jaar) volgde de voorbereidingen voor de tentoonstelling zeer geïnteresseerd op de voet. Op 10 april sukkelde hij in een twee meter diepe put en moest door de brandweer ontzet worden. Gevolg een dijbeen fractuur, een operatie en een zware revalidatie in kortverblijf. Donderdag 21 mei belde hij al 's morgens vroeg op met de vraag of het vliegtuig goed was binnen geraakt in de kerk. Vorige week was hij al behoorlijk te been en ik vroeg hem of hij de tentoonstelling eens wilde zien. 'Moest dat kunnen was zijn antwoord!' Deze namiddag ben ik hem in het rusthuis gaan halen, samen met nog een bewoner die altijd in Sint-Amandsberg had gewoond. Pater Raymond stelde de kerk open voor dit privé-bezoek met een rondleiding voor twee. Ze genoten honderduit en keerden rond 16 uur terug naar het woonzorgcentrum in Oostakker. ''t Was de moeite waard' zei hij mij terug op zijn kamer en hij glunderde. En inderdaad het was voor mij ook de moeite waard geweest. Het deed deugd.

Een paar uur later waren we weer in de kerk. Deze keer voor een rondleiding voor de werkgroep 14-18 uit Destelbergen. Samen met Paul Oyen konden we de 51 bezoekers wegwijs maken in het verhaal van het luchtschip en hen inwijden in de uniformen uit WO I.

Nadien vertelde Geert Woussen, onder het goedkeurend oog van zijn collega Pol Lietaert, van naaldje tot draadje het verhaal van het vliegtuig. Fantastisch hoe Geert de toehoorders kon begeesteren met soms toch technische uitleg. Nadien werd er nog honderduit bij een goed glas nagekaart en werd het weer reppen om voor het sluiten het begijnhof uit te zijn.

We hebben vandaag de kaap van 1500 bezoekers overschreden.

Van de lezing van vandaag kunnen we jullie laten genieten van een beeldverslag van Jos Wittezaele van de Koninklijke Fotokring Lux Nova. Bedankt Jos.

Luchtschip D-Day plus 10

Deze namiddag kregen we op de tentoonstelling het Forum van Vlaamse Vrouwen op bezoek. Een zeer geïnteresseerde groep die toch een kleine twee uur naar het verhaal en wat er omtrent op de tentoonstelling te zien was, luisterde.

En om het met de woorden van één van hen te omschrijven: 'Een verhaal waar ik niets van wist (tot nu!).

We krijgen hier een mooi beeldverslag gemaakt door Jacqueline Gillis en Robert Palette van Fotoclub Progendis Gent. Danjewel Jacqueline en Robert.

Luchtschip D-Day plus 9

De belangstelling voor de tentoonstelling is groot, maar toch de scholen schitteren door hun afwezigheid. Dit ondanks onze intensieve actie naar hen toe. Persoonlijke bezoeken, flyers, uitnodigingen en dit ruim maanden op voorhand zodat een bezoek kon worden opgenomen in de planning. Van de middelbare scholen kunnen we het nog begrijpen, want het is nu volop examenperiode.

Maar uiteindelijk zijn het de uitzonderingen die de regel bevestigen. Maandagvoormiddag mochten we meester Sven met 5-6de leerjaar uit 'De Vlieger' rondleiden en in de namiddag het 5-6de leerjaar van meester Vandenberghe uit de 'Toverbergschool' rondleiden.

Heel wat van deze jonge mensen waren zeer geïnteresseerd en stelden pientere vragen of maakten onverwachte opmerkingen. Een bezoek dat hun zeker zal bijblijven en dat hun kennis van het plaatselijke erfgoed zal vergroten.

Luchtschip D-Day plus 8

Zondag werd werkelijk een overrompeling op de tentoonstelling, die meer dan 300 bezoekers over de vloer kreeg. We konden onder de middag zelfs niet sluiten en het was 's avonds tegen zevenen dat de laatste bezoeker de deur uit was.

We kregen ook het bezoek van een delegatie van het Royal British Legion, dat met een verkoopstandje de situatie van veteranen en hun gezinnen onder de aandacht bracht.

Heel wat bezoekers, zowel oud en jong, brengen vaak een heel lange tijd door op de tentoonstelling. Oudere mensen bekijken alles tot in detail en halen herinneringen op die ze van hun ouders en grootouders hoorden. Jonge gezinnen brengen de 'Groote Oorlog' aan hun kinderen bij aan de hand van het geëxposeerde.

De films op de tentoonstelling worden ook zeer goed bekeken en gesmaakt. En velen komen uiteindelijk nog eens nakaarten bij een drankje. De teksten in het gastenboek liegen er niet om en zijn unaniem lovend. Het doet deugd dat drie jaar werk beloond wordt met de appreciatie van het publiek.